Veel pleasers weten niet dat ze vanuit een stressreactie leven en zien zichzelf als lieve goede meelevende personen. Maar ze hebben niet door dat ze voldoen aan de behoeftes van de ander om zich veilig te voelen.
Is dit herkenbaar voor jou?
Ik heb geleerd dat het zo belangrijk is om deze stressreactie bij jezelf te herkennen, want dan hoef je ook minder schaamte te voelen als je eens ontploft of dat je je volledig leeggezogen voelt. Het kan zijn dat het pleasen jou geholpen heeft als kind, dat dit een overlevingsmechanisme was, toen was je immers afhankelijk van je ouders. Maar dat gedrag dient ons nu echt niet meer. De bent nu volwassen en je hebt zelf de ‘touwtjes’ in handen.
Het continue pleasen maakt je verbitterd en je gaat je meer en meer teleurgesteld voelen omdat je het gevoel hebt dat steeds die ander niet aan jouw behoeftes voldoet. Je bent dan blind voor je eigen aandeel hierin: dat jij je altijd maar aanpast uit angst de ander te verliezen of de ogenschijnlijke veilige situatie waar je in zit terwijl je geen oog hebt voor je eigen behoeftes.
Het kan heel spannend voelen om je eigen verantwoordelijkheid in dit gedrag te pakken en je grenzen aan te geven maar het levert zoveel op. Het is toch doodzonde dat je het gevoel hebt dat je altijd op je tenen moet lopen? Als de mensen om je heen niet kunnen dealen met jouw normen en waarden zijn ook niet de mensen waar jij je energie aan moet blijven geven. En who knows wordt een stuk duidelijkheid van jouw kant wel met open armen ontvangen. Ik kan je verzekeren dan gaan er veel dingen in je leven weer gaan stromen….
Liefs,
Karen