Op papier staat er dat ik levensstijlcoach ben.
Maar laat me eerlijk zijn: ik doe dit werk niet omdat ik het alle wijsheid in pacht heb.
Niet omdat ik alle antwoorden heb.
Niet omdat ik mensen wil ‘fiksen’.
Ik doe dit werk omdat ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken.
Om te functioneren terwijl je eigenlijk moe bent.
Om te glimlachen terwijl je ergens diep vanbinnen leeg bent.
Ik doe dit werk omdat ik herken wat jij misschien voelt en omdat ik inmiddels weet dat het ook anders kan.
Ik geloof dat coaching geen rol is, maar een vorm van aanwezig zijn.
Echt luisteren. Iemand helpen zichzelf weer te herinneren.
Ruimte houden voor wat wringt, wat verlangt, wat wil groeien.
We zijn allemaal onderweg.
En onderweg kunnen we zoveel betekenen voor elkaar.
Niet door elkaar te vertellen hoe het moet, maar door simpelweg naast elkaar te lopen.
Door te spiegelen. Door mee te voelen.
Door te zeggen: “Ik zie je. En ik blijf.”
“We teach what we most need to learn”
En dat maakt dit werk zó puur.
Zó menselijk.
Zó echt.
Voor mij is coach ook geen titel, jij kan ook die coach zijn voor de mensen om je heen door:
- Echt te Luisteren
Niet om te antwoorden, maar om te begrijpen.
“Wat heb je nu nodig?” - Te spiegelen zonder oordeel
Zeg wat je ziet of voelt, zacht en open.
“Ik merk dat je stilvalt als je hierover praat …” - Stel vragen die verdiepen
Goede vragen openen altijd de weg naar binnen.
“Wat weet je al, maar durf je nog niet toe te laten?” - Door jouw eigen proces te delen, eerlijk en echt
Laat zien dat je ook jij onderweg bent.
“Ik herken dat … en dit hielp mij toen.” - Rust te brengen in plaats van oplossingen
Soms is stilte de grootste steun. En weet je wat het mooiste is?
Als jij leert echt aanwezig te zijn voor een ander, zonder oordeel, zonder haast, gebeurt er iets in jou.
Want door er voor een ander te zijn, kom je steeds dichter bij jezelf.
“Coaching is geen titel. Het is aandacht, liefde en moed om aanwezig te zijn”
– Karen Boon
Liefs,
Karen Boon